Rola rodziców w kształtowaniu percepcji dotyku u dzieci wentylowanych mechanicznie: perspektywa społecznego uczenia się

Streszczenie w języku polskim

Dotyk jest źródłem informacji dla małego dziecka. Może on kojarzyć mu się pozytywnie (z miłością, opieką rodzica) lub przywoływać negatywne emocje (pobyt w szpitalu, udział w bolesnych procedurach medycznych). Jest on postrzegany w sposób określony społecznie, a dziecko uczy się go również poprzez obserwację i naśladownictwo. Celem artykułu jest opisanie możliwości uczenia się dotyku od rodzica przez dziecko wentylowane mechanicznie w domu w świetle teorii społecznego uczenia się. Brakuje artykułów opisujących rolę rodzica w internalizacji zachowań związanych z dotykiem dziecka wentylowanego mechanicznie w świetle teorii społecznego uczenia się. Przykładem naturalnej sytuacji, w której rodzic (model) prezentuje pozytywny dotyk, mogą być czynności pielęgnacyjne, które wykonuje przy dziecku leżącym, takie jak mycie twarzy. Zarówno codzienność tej sytuacji, jak i możliwość ich systematycznego odtwarzania według określonego schematu powodują, że dziecko jest wielokrotnie eksponowane na bodźce modelujące – w tym przypadku pozytywny dotyk, wsparcie werbalne w postaci uspokajających i kojących komunikatów słownych, które wytworzą trwałe wyobrażenie zachowania.